Een kattebelletje van een beeldenplukker

“Ben je gelukkig ?” vraag je me. Wie stelt nu zo een vraag denk ik meteen. Een vraag zonder echt een antwoord. Wie is er gelukkig, echt gelukkig in zijn leven en wie is ongelukkig of ergens tussenin.
“Ik weet het niet” antwoord ik oprecht.

“ ’t Is al jaren dat ik stilsta, dat ik mijn leven heb geparkeerd. Ken je dat gevoel, je stopt ergens onderweg op je reis, voor eventjes dacht je, even een tussenstop maken voor je verder gaat. Ondertussen sta ik al jaren efkes geparkeerd, ergens onderweg in mijn leven. Mijn tijd staat stil in deze razendsnelle race van het leven. Ik ben ongelukkig gelukkig.”

“Schrijf me nog eens een handgeschreven brief of kaartje, stuur me een kattebelletje met je gedachten. Ik luister graag naar jou.” Het blijft stil.

“Kan je mij doorbreken, die wriemelende heen-en weergaande gedachten die me bang maken doen stoppen, voor eventjes. In mijn hoofd zitten duizenden vragen waar ik geen antwoord op weet. Kan een mens op latere leeftijd nog veranderen in zijn levenswijze? Als je bij iedere stap vooruit achterom kijkt om te zien of je het wel goed doet.”  Je twijfelt zoals altijd.

Ik drentel een klein beetje verder, stapvoets, ga terug wat achteruit en blijf staan. Ik zwijg, luister je naar mij?